حيض را جلو يا عقب انداخته ، اگر چه آن خون نشانه‌هاى حيض را نداشته باشد ، بايد به احكامى كه براي زنهاى حائض گفته شد رفتار نمايد واگر بعد بفهمد حيض نبوده ، مثل آن كه پيش از سه روز پاك شود ، بايد عبادتهايى را كه بجا نياورده قضا نمايد . مسأله 489 - زنى كه عادت وقتيه دارد ، اگر بيشتر از ده روز خون ببيند ونتواند حيض را به واسطه نشانه‌هاى آن تشخيص دهد ، بايد شماره عادت خويشان خود را حيض قرار دهد ، چه پدرى باشند چه مادرى ، زنده باشند يا مرده . ولى در صورتي مىتواند عادت آنان را حيض خود قرار دهد كه شماره روزهاى حيض همه آنان يك اندازه باشد واگر شماره روزهاى حيض آنان يك اندازه نباشد ، مثلا عادت بعضي پنج روز وعادت بعضي ديگر هفت روز باشد نمىتواند عادت آنان را حيض خود قرار دهد . مگر كساني كه عادتشان با ديگران فرق دارد بقدرى كم باشند كه در مقابل آنان هيچ حساب شوند كه در اين صورت بايد عادت بيشتر آنان را حيض خود قرار دهد . مسأله 490 - زنى كه عادت وقتيه دارد وشماره عادت خويشان خود را حيض قرار مىدهد ، بايد روزى را كه در هر ماه أول عادت أو بوده ، أول حيض خود قرار دهد ، مثلا زنى كه هر ماه ، روز أول ماه خون مىديده وگاهى روز هفتم وگاهى روز هشتم پاك مىشده چنانچه يك ماه ، دوازده روز خون ببيند وعادت خويشانش هفت روز باشد ، بايد هفت روز أول ماه را حيض وباقي را استحاضة قرار دهد . مسأله 491 - زنى كه عادت وقتيه دارد وبايد شماره عادت خويشان خود را حيض قرار دهد ، چنانچه خويش نداشته باشد يا شماره عادت آنان مثل هم نباشد بايد در هر ماه از روزى كه خون مىبيند سه روز يا شش روز يا هفت روز را حيض وبقيه را استحاضة قرار دهد . ودر ماه‌هاى بعد هم همان مقدار را حيض قرار دهد .